Oczyszczanie organizmu z pasożytów

Już dawno naukowcy stwierdzili, że większa część naszych chorób i złe samopoczucie ma związek ze złym stanem naszego przewodu pokarmowego, a konkretnie jelit.

W trawieniu pokarmu biorą udział liczne organy, a jednym z najistotniejszych są jelita, gdzie w procesach trawiennych biorą udział enzymy, kwasy i bakterie – zarówno te pożyteczne jak i te o negatywnym działaniu.

Zbyt duża ilość niesymbiotycznych pasożytów zaburza układ trawienny spowalniając jego  przemianę materii, która jest niezbędna do codziennego funkcjonowania organizmu.

Można powiedzieć, że „kradną” one niezbędne dla zdrowia składniki odżywcze z naszego organizmu. Bakterie i pasożyty gromadzące się w jelitach są słabiej wydalane, co może  prowadzić do uszkodzenia wątroby, trzustki i innych organów. To właśnie pasożyty zużywają również cenny krzem, który odpowiada za połączenie pomiędzy mózgiem, a resztą organizmu. Większością infekcji pasożytniczych zakażamy się w czasie codziennego jedzenia np. mięsa, czy niemytych owoców i warzyw.

Aby temu zapobiec od czasu do czasu skorzystajmy z diety oczyszczającej lub zażywajmy specjalne suplementy diety, poprawiające florę jelit.

Oczyszczanie organizmu z złogów pasożytów i  toksyn pozwala układowi trawiennemu w pełni wykorzystywać składniki odżywcze z pokarmu jaki przyjmujemy, co wpłynie na nasz stan zdrowia, odporność, a nawet wygląd zewnętrzny skóry.

Trichurioza (włosogłówczyca,trichuriosis,trichuriasis)

Trichurioza to choroba pasożytnicza, wywołuje ją nicień włosogłówka ludzka nazywana często trychocefaloza. Zarażenie włosogłówką zdarzają się bardzo często na całym świecie, ale najbardziej to zjawisko można spotkać w ciepłych i tropikalnych krajach. Duże kolonie tego pasożyta możemy napotkać najbardziej na Karaibach, w Afryce Południowej oraz Malezji.

Masywne zakażenie tym pasożytem powoduje objawy bardzo przypominające wrzodziejące zapalenie jelita grubego, czyli luźne, dosyć częste stolce ze śluzem i krwią, a także występuje niedokrwistość. Zakażonym często dokucza bezsenność, nadpobudliwość i nerwica. Ten pasożyt może także wywołać zapalenie wyrostka robaczkowego, chorobę wrzodową układu pokarmowego oraz anemię. Triuchuriozę wykrywa badanie parazytologiczne kału.

Jaja włosogłówki ludzkiej wydalane są ze stolcem po około 3 miesiącach od zarażenia. Liczba jaj tego pasożyta w kale określana metodą Kato i Miury daje możliwość stwierdzenia na ile poważna jest ta choroba. Gdy w kale zostaje wykrytych do 1000 osobników tego pasożyta to wtedy mamy do czynienia z inwazją lekką, w momencie, gdy stwierdzono ponad 1000 osobników na 1 g kału to wtedy jest to ciężka odmiana tej choroby. Choroba ta niezdiagnozowana i niepoddana leczeniu może nieść za sobą niebezpieczne konsekwencje typu: zapalenie płuc, zapalenie mózgu, zapalenie mięśnia sercowego, a nawet doprowadzić do śmierci.

Zarażenie tym pasożytem może być skutkiem zjedzenia niedomytych warzyw lub owoców. Przeniesienie tego pasożyta możliwe jest też podczas stosunku płciowego, choć zdarza się to bardzo rzadko. Dosyć często się zdarza, że choroba ta przebiega całkiem bezobjawowo, a chory nawet się nie domyśli, że w jego układzie pokarmowym mogą pasożytować nicienie. Przy masowym zarażeniu, gdy pasożytów w organizmie jest duża ilość, na co szczególnie narażone są małe dzieci, choroba wywołuje dokuczliwe objawy.

Trichuriozę leczy się środkami farmakologicznymi, przeważnie podawany jest mebendazol, iwermektyna lub albendazol. Najcięższe przypadki wymagają ponownego powtórzenia kuracji farmakologicznej. Możemy skutecznie uniknąć zakażenia, jeżeli profilaktycznie od 2 do 3 razy w ciągu roku będziemy przeprowadzać oczyszczanie organizmu z pasożytów i różnego rodzaju niebezpiecznych toksyn, a także oczywiście dbać o higieniczny tryb życia.

Rzęsistki (trichomonas)

Rzęsistki są to pierwotniaki, które należą do pasożytów z grupy wiciowców. Niestety jest nim zakażona większość z nas nie zdając sobie z tego sprawy. Jest jednym z najgorszych i bardzo podstępnych jednokomórkowych pasożytów, ponieważ powoduje bardzo wolno rozwijającą się chorobę zakaźną. Tej choroby możemy w ogóle nie zauważy. Człowiek zaczyna opada z sił, blednie, traci na wadze staje się apatyczny i obojętny na wszystko. Te pasożyty mogą żyć w organizmie człowieka nawet 30 lat, powoli osaczają i tworzą dla siebie dobre warunki do rozmnażania. Rzęsistki są bardzo trudne do zdiagnozowania, gdyż są bardzo podobne do komórek krwi człowieka.

W organizmie ludzkim możemy spotkać trzy gatunki rzęsistka takie jak:

rzęsistek urogenitalny – wywołuje on zapalenie narządów płciowych, a zakażenie następuje drogą płciową. Noworodki mogą zarazić się od matki cierpiącej na rzęsistkowicę.

Objawami świadczącymi o zarażeniu rzęsistkiem pochwowym u kobiet są przede wszystkim: świąd, zielonkawe lub żółtawe upławy o bardzo nieprzyjemnym zapachu, krosty wokół warg sromowych, zaburzenia miesiączkowania a także ból przy stosunku. U większości kobiet zakażenie przebiega bezobjawowo.

U mężczyzn zakażenie rzęsistkiem objawia się silnym swędzeniem cewki moczowo-płciowej, zapalenie napletka i zapalenie żołędzia, zaburzenia przy oddawaniu moczu a także szklista wydzielina z cewki moczowej.

rzęsistek policzkowy – występuje on w jamie ustnej, migdałkach, drogach oddechowych, guzach w płucach, ropniach na skórze, w spojówkach oka oraz w krwi. Może spowodować ostry nieżyt żołądka lub jelita cienkiego, choroby stawów, bezpłodności, poronień a także wyniszczenia wątroby. Jest najbardziej powszechną formą tego pasożyta. Rezultatem jego obecności w organizmie jest właśnie paradontoza czy próchnica.

rzęsistek jelitowy – powoduje krwawienie z jelita grubego, zapalenie śluzówki jelita grubego i jelita cienkiego, wrzody, anemię oraz osłabienie mięśni. Po wniknięciu do organizmu człowieka powoduje stopniowe zarażenie całego organizmu.

Rzęsistkiem można zarazić się poprzez kontakt bezpośredni, czyli podczas kontaktów seksualnych, pocałunków, w życiu płodowym oraz podczas porodu. Do zakażenia może również dojść podczas kontaktu z tym pasożytem w kontakcie pośrednim, czyli przez wodę ( basen, łaźnie, wannę czy wodę pitną). Przez żywność spożywając zakażone mięso, ryby, warzywa, owoce oraz przetwory mleczne. Możemy zakazić się również używając tych samych przedmiotów codziennego użytku takich jak: gąbka, ręcznik, wanna, naczynia, pościel itp. Do zakażenia rzęsistkiem może dojść bardzo łatwo i w sposób całkowicie niezauważalny.

Fasciolopsydozy (fasciolopsis dosa)

Fasciolopsydozy inaczej Fasciolopsis buski jest największym rodzajem pasożytniczej przyrwy spotykanej u człowieka. Dorosłe osobniki tych pasożytów mogą osiągną nawet 7,5 cm długości. Pasożyt ten jest rozpowszechniony najbardziej na Dalekim Wschodzie a także na subkontynencie Indyjskim. Choroba wywołana przez tego pasożyta nazywana jest fasciolopsozą. Najczęściej spotykana jest w rejonach, gdzie ludzie hodują świnie oraz spożywają surowe rośliny wodne.

Pasożyty te gnieżdżą się w jelicie cienkim, choć czasem przenikają do wątroby i trzustki. Najczęstszymi objawami zakażenia tym pasożytem są: ból brzucha, biegunka, zawroty głowy, zmęczenie, obrzęki na nogach, senność, dodatkowo u mężczyzn ogólne obrzęki powstają na mosznie. W ciężkich przypadkach może nawet nastąpić zgon pacjenta z powodu wyczerpania oraz niewydolności sercowo-naczyniowej. Przy lekkim przebiegu choroby jedyne objawy, które występują to ból brzucha i niekiedy biegunka, a w większości przypadków choroba przebiega łagodnie i bez żadnych objawów klinicznych.

Aktualne wyniki badań dowodzą, że ten pasożyt ma bardzo duży wkład w procesie powstawania raka. Prawdopodobnie dzieje się tak, dlatego, że, podczas gdy pasożyt rozwija się w organizmie człowieka to wydziela on naturalne odpady swojej przemiany materii i właśnie jeden z takich odpadów powoduje spore dzielenie się komórek nowotworowych.

Tym pasożytem można się zarazić od drugiego zakażonego człowieka, świni czy psa a także przez spożycie w surowej postaci orzechów wodnych lub bulw wielu wodnych roślin, na których powierzchniach znajdują się larwy fasciolopsis. W przewodzie pokarmowym larwa przyczepia się do ścianki jelita lub dwunastnicy i tam czeka do osiągnięcia dojrzałości. Długość życia takiego dorosłego osobnika może wynosić nawet rok. Jaja przywry wydostają się z kałem, jak dostaną się do zbiornika wodnego to jego cykl się zamyka.

Włosień kręty (Trichinella spiralis, Trichinella tortuous)

Włosień kręty jest rodzajem pasożytniczego nicienia i jest jednym z najgorszych pasożytów wywołujących chorobę włośnicę, która może mieć bardzo ciężki przebieg a nawet czasem prowadzić do śmierci. Włosień kręty to żyworodny obleniec osiągający od 1,4 do 4 mm i rozwija się w jelitach oraz mięśniach człowieka, zwierząt domowych, dzikich, mięsożernych oraz wszystkożernych. Zarazić się można przez zjedzenie zarażonego mięsa. Niestety standardowe gotowanie mięsa czy jego mrożenie nie uchroni nas przed zakażeniem. Nie ma możliwości zarażenia się od chorej osoby.

Człowiek zaraża się włośnicą przez zjedzenie mięsa lub jego przetworów zawierających sporą kolonię larw włośnia krętego, niepoddanych obróbce termicznej. Najbardziej narażone są na zakażenie wszystkie gatunki ssaków żywiące się surowym mięsem, a więc zwierzęta, głównym ogniskiem krążącego zagrożenia są zwierzęta leśne, mięsożerne i dziko żyjące typu: lis, wilk, ryś, żbik itp., aby nie zarazić się tym pasożytem powinniśmy spory kawałek mięsa gotować ponad pół godziny, tak, aby wszystkie larwy wyginęły. Larwy dostają się do jelit i tam opuszczają swoje osłonki, zagnieżdżają się w ściance i tam dojrzewają od 3 do 5 dni osiągając dojrzałość płciową. Każda dorosła samica potrafi złożyć 1500 larw, które wypuszcza do naczyń limfatycznych, skąd roznoszone są do wszystkich narządów. Swoją wędrówkę kończą w mięśniach poprzeczno-prążkowanych ciała, gdzie zwijają się w spiralę i otorbiają się. Tak uśpione zachowują zdolność zarażania przez wiele lat.

Inwazja tego pasożyta przebiega różnie, w zależności od wielu czynników, od postaci bezobjawowej do bardzo ciężkiej nieraz kończącej się śmiercią. Objawy tej choroby występują przeważnie 5-6 dni po zarażeniu i są to: alergia, ból w sercu, stawach, wysoka gorączka, objawy są często mylone z grypą. Zakażenie włośnicą często powoduje powikłania ze strony układu oddechowego, nerwowego oraz krążenia. W procesie inwazyjnym udział wątroby jest mały i charakteryzuje się stłuszczeniem. Objawy przeważnie ustępują po 6-8 tygodniach od zarażenia, choć czasem trwają dłużej w zależności od możliwych powikłań. Leczenie ciężkich przypadków wymaga hospitalizacji.

Wszy (anoplura, lice)

Wszy to owady niewielkich rozmiarów od 0,35 do 6mm długości, mocno spłaszczone grzbietowo-brzusznie bez skrzydeł. Pasożytuje na innych żywych organizmach zarówno ludzkich jak i zwierzęcych, powodując chorobę pasożytniczą nazywaną wszawicą. Żywią się krwią wysysaną po nakłuciu skóry ich żywiciela. Wszy dzielimy na trzy rodzaje. Pierwszy z nich to wesz głowowa, która żeruje na głowie, we włosach. Można się nią zarazić poprzez bliski kontakt a także przez zakładanie tej samej czapki lub używanie szczotki, różnego rodzaju ozdób do włosów, wesz głowowa przedostaje się z jednej głowy na drugą. Najbardziej na zarażenie się wszawicą głowową narażone są dzieci w wieku przedszkolno-szkolnym, gdyż wtedy mają częsty kontakt ze sobą podczas zabaw i lekcji. Wszy na głowie powodują uporczywe swędzenie, a silne i częste drapanie może prowadzić do zakażenia. Przy silnym zakażeniu mogą się również pojawić na brwiach, rzęsach oraz brodzie.

Następna to wszawica odzieżowa, przeważnie znajdująca się w bieliźnie, która nie wywoła żadnych większych zmian na skórze, jeśli właściwie dbamy o higienę osobistą. Najczęściej umiejscawiają się na plecach, klatce piersiowej a także pod pachami. Nasilenie wszawicy odzieżowej największe jest w okresie zimowym. Charakterystycznymi objawami występującej wszawicy odzieżowej jest: świąd zakrytych obszarów skóry, drobne i odbarwione blizny najczęściej zauważalne w okolicy karku i grzbiety oraz grudki rumieniowe zakrytych obszarów skóry. Przenoszona jest przez zakażoną odzież, bieliznę oraz pościel.

Kolejny typ wszy to wesz łonowa pospolicie nazywana mendoweszką, która pasożytuje we włosach łonowych. Można się nią zarazić podczas stosunku płciowego, przez bieliznę, odzież i pościel. Wszy łonowe powodują mocne swędzenie w okolicach narządów płciowych i odbytu. Są bardzo małe i bardzo ciężko je zauważyć i odróżnić od strupów, które zostają po ukąszeniu. Mocno zaczepiają się na włosach łonowych i bardzo ciężko jest je odczepić, a na bieliźnie pozostawiają ślady w postaci brązowych plamek to są ich odchody.

Leczeniem zwykłej wszawicy bez powikłań zajmuje się lekarz rodzinny. Jedynie przy wystąpieniu powikłań takich jak rozległe zmiany skórne, odczynowe powiększenie zmian skórnych a także pojawienie się kołtuna powinno by skonsultowane z dermatologiem.

Toksoplazmoza (toxoplasmosis)

Toksoplazmoza jest to pasożytnicza choroba dotykająca zwierzęta i ludzi, spowodowana przez zarażenie pierwotniakiem Toxoplasma gonidii. Pośrednim żywicielem tego pasożyta są wszystkie ssaki, w tym człowiek, a także ptaki. Ostatecznym żywicielem są domowe koty i niektóre zwierzęta z rodziny kotowatych. Do zarażenia tym pierwotniakiem najczęściej dochodzi poprzez spożycie niedogotowanego mięsa a także przez kontakt z moczem, kałem czy śliną zarażonego zwierzęcia. Tylko u części osób zarażonych toksoplazmozą występują objawy, wielu z nas jest tylko jego nosicielami.

Ta choroba może doprowadzić do bardzo poważnych komplikacji, szczególnie niebezpieczne jest zagrożenie dla płodu, jeśli matka podczas trwania ciąży zarazi się tym pierwotniakiem. Płód jest wtedy narażony na wrodzoną toksoplazmozę, która wiąże się z poważnymi schorzeniami, a nawet upośledzeniem. Objawami wrodzonej choroby są wodogłowie, małogłowie, problemy z ośrodkowym układem nerwowym, zwapnieniem śródmózgowym czy zapaleniem siatkówki. W takich przypadkach często dochodzi do opóźnienia umysłowego, a także do obumarcia płodu. To, w jakim stopniu płód będzie narażony na wady zależy od momentu, w którym kobieta ciężarna zaraziła się tym pierwotniakiem oraz od tego jak szybko podjęła leczenie.

Do charakterystycznych objawów toksoplazmozy należą:
– gorączka,
– bóle stawów,
– powiększenie węzłów chłonnych
– objawy grypopodobne.

Wyróżniamy dwie postaci tej choroby: przewlekłą i ostrą. W przewlekłej objawami są: ból stawów, zapalenia śledziony, wątroby, ośrodkowego układu nerwowego nawracają. Ta postać toksoplazmozy występuje bardzo rzadko. W toksoplazmozie ostrej objawy się bardzo nasilają, a najbardziej ból głowy, zmiany w węzłach chłonnych oraz gorączka. Zdarzają się powikłania, które prowadzą do zapalenia opon mózgowych czy zapalenia mózgu. U osób z prawidłową odpornością organizmu świeże zarażenie przebiega bezobjawowo.

Do leczenia toksoplazmozy najczęściej stosuje się kurację antybiotykową, którą dosyć często trzeba kilkakrotnie powtórzyć, aby mieć pewność, że pierwotniak został wyeliminowany. Przy toksoplazmozie bardzo ważna jest profilaktyka, żeby uniknąć zakażenia powinniśmy długo gotować mięso, przestrzegać wszystkich zasad higieny oraz dbać o to, aby zwierzęta nie były same poza domem.

Świerzb (scabies)

Świerzb to zakaźna choroba wysypkowa zwierząt i ludzi spowodowana przez świerzbowce. Najbardziej na tą chorobę cierpią ludzie przebywający w złych warunkach higienicznych, a także w warunkach przeludnienia typu wojsko czy domy opieki. Choć często zdarza się, że osoby nadmiernie dbające o swoją higienę, przy stosowaniu antybiotyków czy spożywaniu sterylnej żywności, a także o osłabionej odporności organizmu wywołanej dużym stresem czy brakiem odpoczynku zwiększa ryzyko zachorowania na świerzb norweski. Jest to cięższa odmiana tej choroby. Zarazić się można przez bezpośredni kontakt fizyczny, czyli z osoby na osobę i pośredni przez używanie tych samych przedmiotów. Poza skórą świerzbowce mogą przetrwać od 3 do 4 dni.

Najbardziej narażone na świerzb są dzieci, u których do zakażenia dochodzi podczas zabawy. Świerzb objawia się zwykle 3-4 tygodnie od zakażenia bardzo dokuczliwym świądem, szczególnie nasilającym się w nocy, zaraz po kąpieli w skutek rozgrzania świerzbowców oraz zmianami na skórze w postaci plam i grudek. Przeważnie objawy występują na pośladkach, brzuchu przede wszystkim w okolicach pępka, na narządach płciowych, u kobiet w obrębie brodawek sutkowych, palcach, dłoniach i w okolicy nadgarstków. Zwykły świerzb nie atakuje twarzy ani okolicy miedzy łopatkami w przeciwieństwie do świerzbu norweskiego. Zmiany przy świerzbie norweskim są bardzo rozległe i mają o wiele bardziej ostry charakter niż przy świerzbie zwykłym.  Zmiany skórne tego niebezpiecznego norweskiego świerzbu często są mylone z łuszczycą.

Świerzb norweski jest groźny dla osób, które na niego cierpią. U dzieci często można zauważyć objawy świerzbu na dłoniach i podeszwach stóp. Do leczenia świerzbu stosuje się maści, zastosowanie kąpieli oraz zmianę bielizny. Bieliznę osobistą w tym ręczniki, pościel, które były używane w trakcie choroby powinny być wyprane w wysokiej temperaturze i odstawione, nie powinniśmy ich stosować przynajmniej przez 2 tygodnie.  Do tej choroby trzeba podejść odpowiedzialnie, odpowiednio stosować się do wskazówek to pozwoli na skuteczne powstrzymanie rozwoju choroby skóry. Bardzo ważne jest pamiętanie, że świerzb jest chorobą zakaźną i profilaktyczne leczenie muszą zastosować wszyscy mający kontakt z osobą zakażoną.

Owsik ludzki (Enterobius vermicularis, rupie, threadworm)

Owsik ludzki jest pasożytniczym robakiem należącym do gatunku nicieni. Jest barwy białej. Pasożytuje tylko w organizmie ludzkim, w wyrostku robaczkowym, jelicie grubym oraz w końcowym odcinku jelita cienkiego. Samica owsika może osiągnąć około 1 cm, a samiec około 4 mm. Samice mogą żyć do 4 tygodni, a samiec ginie zaraz po zaplemnieniu. Żywi się treścią i substancjami zawartymi w treści jelitowej. Samice po około 4 tygodniach wychodzą przez otwór odbytowy, pełzając przez kilkanaście minut po skórze krocza, gdzie następnie wysychają i giną.

Zarażenie owsicą następuje przeważnie w środowisku rodzinnym a także w placówkach dziecięcych, u dzieci w wieku szkolnym i przedszkolnym. Przenosi się drogą inhalacyjną i pokarmową, poprzez brudne ręce, środki spożywcze a także kurz.

Charakterystycznymi i najczęstszymi objawami owsicy są:
– swędzenie odbytu nasilające się najbardziej w godzinach wieczornych,
– niepokój,
– nadpobudliwość,
– zgrzytanie zębami,
– obgryzanie paznokci,
– bezsenność,
– osłabienie,
– nudności oraz bóle brzucha,
– podkrążone oczy i anemia.

Owsiki mogą dostać się do pochwy i sromu, czym powodują zmiany zapalne narządu rodnego. Białawe samice owsików o nitkowatym kształcie możemy dojrzeć w świeżym kale a także wieczorem przy oglądaniu okolic odbytu śpiącego dziecka, najlepiej po około 2 godzinach od zaśnięcia. Wtedy bowiem następuje proces składania jaj. Owsica rozpoznawana jest na podstawie stwierdzenia obecności samicy lub jaj tego pasożyta. Przede wszystkim metodą diagnostyczną są wymazy pobierane z okolic odbytu.

Aby nie doszło do zakażenia i rozprzestrzenienia tej choroby trzeba ściśle przestrzega higieny osobistej. Bielizna powinna by często zmieniana, po każdym wyjściu z toalety powinniśmy myć ręce a także dbać o czystość naszego mieszkania to wszystko ma duże znaczenie w zwalczaniu owsicy. Osoby zakażone uporczywą owsicą powinny spać w pidżamach a także zaraz po przebudzeniu przemywać okolice odbytu, gdyż letnia woda i mydło zmywają nawet do 90% jaj tego pasożyta, które są złożone podczas nocy. Pościel i ręczniki powinny być wyprane w wysokiej temperaturze a także wyprasowane co ostatecznie niszczy jaja owsika. Zastosowane razem z dokładną higieną kończy ze źródłem zakażenia. Tej choroby nie wolno lekceważyć i powinna być dobrze wyleczona, ponieważ łatwo może dojść do kolejnego samo zarażenia. Jaja owsików wydalanych z kałem potrafią być inwazyjne już po kilku godzinach.

Węgorek jelitowy (strongyloidoza, strongyloidiasis)

Węgorek jelitowy to drobny pasożyt jelita cienkiego o kształcie nitki, który wywołuje chorobę zwaną węgorzycą. Jest jednym z niewielu pasożytów ludzkich, który zachował zdolność rozwoju poza swoim żywicielem oraz posiada cykl rozwojowy, w którym występują pokolenia wolno żyjące i pasożytnicze. Pochodzi z krajów tropikalnych i u nas w Polsce występuje niezmiernie rzadko. Przebywa w organizmie ludzkim, zwierzęcym a także w roślinach.

Larwa węgorka przenika przez skórę, następnie wraz z krwią przedostaje się do serca, potem do płuc, tchawicy, gardła i tam zostaje połknięta. Później poprzez przełyk, żołądek trafia do jelita cienkiego. Każdemu etapowi tej wędrówki towarzyszą różne objawy. Faza skórna objawia się bólem, obrzękiem i zaczerwieniem w miejscu dostania się larwy. Larwa w skórze wyżłabia tunel, który skierowany jest do najbliższego naczynia krwionośnego. O obecności larwy w płucach świadczy stan zapalny tchawicy, oskrzeli oraz płuc.

Gdy larwa zagnieżdża się w jelitach pojawia się:
– bezsenność,
– nadwrażliwość,
– brak łaknienia,
– biegunka,
– bóle brzucha,
– anemia,
– duży spadek masy ciała, aż do całkowitego wyniszczenia organizmu.

Larwy węgorka mogą również zagnieździć się w pęcherzyku żółciowym, sercu, mózgu oraz w nerkach. Rozpoznać węgorzyce można poprzez wykrycie larw w kale, ślinie, treści dwunastniczej a także w moczu. Larwy mogą wniknąć w skórę osób chodzących na boso czy pracujących gołymi rękami w terenie zanieczyszczonym przez fekalia ludzkie. Węgorzyca potrafi przebiegać nieregularnie, z okresami remisji czy zaostrzeń, związanych ze słabą odpornością organizmu czy porą roku.  W kale mogę się znajdować jaja węgorka.

Aby nie doszło do zakażenia trzeba ściśle przestrzegać zasad higieny osobistej, ochraniać skórę podczas kontaktu z glebą poprzez zakładanie odzieży ochronnej. Woda przeznaczona do picia powinna by przegotowana, jak również powinniśmy dbać o sanitarną ochronę gleby przed zanieczyszczeniem fekaliami ludzkimi. Kontakt z zarażonymi zwierzętami oraz przebywanie w krajach tropikalnych bardzo zwiększa ryzyko zakażenia.